Madryt, 17 Czerwiec 2007
Cztery lata temu o tej samej porze roku, Real Madryt CF, po zacietej koncowce sezonu, sięgnał po raz ostatni po tytul mistrza Hiszpanii. Wowczas, po wygranym ostatnim meczu przeciwko Bilbao (3:0) pilkarze bardzo szybko zbiegli do szatni by zaraz potem przeniesc sie na Plaza Cibeles, miejsce swiete dla kazdego kibica Krolewskich, aby tam swietowac tytul. Niespodziewanie cala radosc pilkarzy i kibicow zostala zakonczona szokujacymi decyzjami klubu o zwolnieniu trenera Del Bosque oraz Hierro (za kare?). Kolejne sezony to okres niepewnosci, slabych wynikow, nieudanych transferow oraz karuzeli na pozycji trenera. W nastepnych latach Valencia oraz Barcelona przejeły kontrole nad Primera Division. Sezon 2006/07 mial byc jednak przełomowy dla "Królewskich" z uwagi na wybor nowego prezydenta Realu, Ramona Calderona. Osoba o “niewyparzonym jezyku” obiecala transferowy hit w trzech osobach: “Kaka, Cesc, Robben”. Jak sie pozniej okazalo, jedyną obiecaną osobą ktora przyszla do klubu byl Fabio Capello, a w zamian za Super Trio kibicom zostali przedstawieni: niechciany w MU Van Nistelrooy, Diarra i Emerson, nazywany potem ulubieńcem włoskiego trenera. Choć Real grał niepewnie, po cichutku urywał duzo punktow na wyjezdzie. W pamieci kibicow mimo to zostawaly głownie takie mecze jak Real Madryt – Recreativo 0:3. Jedynym pocieszeniem w pierwszej rundzie bylo zwyciestwo nad Barceloną, ktora w tym sezonie grala bardzo chimerycznie. Na wiosne najwiekszym faworytem do mistrzostwa bylo chyba i tak niespodziewanie FC Sevilla, ktorej jak się mówiło w Hiszpanii jedynym przeciwnikiem mialo byc zmeczenie towarzyszace rozgrywaniem spotkan na wszystkich mozliwych frontach. Na domiar zlego, Beckham podpisal kontrakt z LA Galaxy i Capello natychmiast zadecydowal, ze Anglika juz nie zobaczymy do konca sezonu w barwach "Królewskich". To co wydarzylo sie pozniej, zaskoczylo calą Hiszpanie. Barcelona i Sevilla zaczely tracic glupie punkty, a punktem kulminacyjnym bylo przyjazd Realu na Camp Nou gdzie Messi uratowal honor gospodarzy wyrównując dopiero w 91min stan meczu na 3-3. Po tym spotkaniu po raz pierwszy pojawily sie glosy o mozliwosci zdobycia przez Real mistrzostwa. Co się dzieje dalej? Beckham wraca do lask trenera, gdzie do konca sezonu rozgrywa mecze zycia, Van Nisterlooy ociera sie o tytul najlepszego strzelca w Europie a Real Madryt pobija rekord wszechczasow w punktach zdobytych na wyjezdzie. Piłkarze z Madrytu pokazują też wielki charakter w doskonalym stylu odwracając wyniki spotkan w końcówce sezonu w meczach przeciwko Sevilli i Espanolowi. W 37 kolejce Real podejmuje na wyjezdzie ostatnia przeszkode w drodze po tytul: Saragosse. Magiczne 18 sekund w koncowce drugiej polowie, gdzie Tamudo i Van Nistelrooy strzelaja gole odpowiednio na Camp Nou i La Romareda, odzwierciedlaja caly przebieg sezonu. O tym kto zdobedzie tytul mistrza Hiszpanii, miala zadecydowac zatem ostatnia kolejka. Real Madryt podejmowal Mallorke, Barcelona jechala na spacer do innej katalonskiej druzyny, Gimnastic de Tarragona, a Sevilla miala juz tylko teoretyczne szanse na wyprzedzenie pozostalej dwojki.

Po 4 latach mialem ponownie okazje zawitac do stolicy Hiszpanii i przezyc to wszystko ponownie. W pewnym sensie mialo to byc takie samo spotkanie jak przed czteroma laty, aczkolwiek kibice wydawili sie bardziej pokorni, nie chcac tym samym lekcewazyc Mallorki. W sobote, czyli na 24 godziny przed rozpoczeciem spotkania, udalem sie pod Santiago Bernabeu liczac, ze uda mi sie zakupic bilet po “korzystnej” cenie. Spotkalem tam znajomego “konika” Agustina, ktorego wczesniej spotkalem w Valencji. Nasza przyjazn na duzo sie nie zdala kiedy uslyszalem ze cena po znajomosci to 400 euro. Kiedy zadzwonilem na drugi dzien, ludzac sie, ze niesprzedane bilety “pojda” za mniej, odpowiedz brzmiala, “Przykro mi, wszystko sprzedane, 450€ - 600€, jestem juz w Valencji”. W tym momencie bylo pewne, ze mecz spedzę razem z moim przyjacielem w Pubie i gotowką w kieszeni.

Na godzine przed meczem, zycie w Madrycie w pewnym sensie stanelo w miejscu, a wszystkie drogi, spojrzenia, mysli skierowane byly w kierunku Santiago Bernabeu. Na ulicach miasta, ogromne grupy ludzi z megafonami skandowaly rozne wesole piesni i tylko co poniektorzy turysci bedacy przypadkiem w stolicy zadawali pytania co to za mecz, czy to jakis final czy tak po prostu wyglada kazda niedziela pilkarska w Hiszpanii. Ignoranci ;) Znalezienie dobrego miejsca do obejrzenia meczu w pubie bylo niemozliwe, ale nie to bylo najwazniejsze. Punktualnie o godzinie 21.00 rozpoczelo sie swieto w Madrycie. Wiadomosci z Tarragony nawet na sekudne nie oslabily nadzieji kibicow Realu na 30 tytul misztrzowski. Bramka Mallorki dodala tylko emocji i choc po pierwszych 45 minutach doping nie ustawal, w myslach przypomnialy sie spotkania z Tenerefie w ktorych to Real dwa razy stracil mistrzowski tytul w ostatniej kolejce. Van Nistelrooy kontuzjowany, szansa na “Zlotego Buta” przepadla. Kolejna bramka Barcelony, mijaly kolejne minuty, na twarzach kibicow zauwazyc mozna bylo duzy niepokoj. Dalszy przebieg meczu jest nam znany, bramka Reyesa i Diarry wzbudzila ekstaze w stolicy i prawie nikt nie zauwazyl kolejnej bramki Reyesa na 3-1. Koncowy gwizdek sedziego zostal przypieczetowany kolejna piosenką “Campeones, Campeones, oe oe oe”.

Cale miasto przenioslo sie na ulice i wszyscy kibice skierowali swoje kroki na Plaza de Cibeles. Na Santiago Bernabeu trwalo wtedy prawdziwe swieto, przypominajace ceremonię rozpoczecia Olimpiady albo Mundialu - calkowite przeciwienstwo wydarzen sprzed czterech laty mimo że przeciez i wtedy i teraz Real zdobył mistrzostwo. Dotarlismy ze znajimym na Cibeles okolo godziny 0.30. Czekalo juz tam okolo 200 tysiecy ludzi, a kolejne osoby naplywaly ze wszystkich stron swiata. Pilkarze pojawili sie okolo godziny 1.50. Wedlug roznych dziennikow na placu znajdowalo sie od 250 do 600 tysiecy osob(!). Konkretna cyfra nie ma wiekszego znaczenia, muzyka, tańce i zabawa trwaly jeszcze okolo godziny. Szkoda tylko, ze wiekszosc osob pamietala o poniedzialku i o nowym dniu pracy. W przeciagu godziny wiekszosc osob porozchodzila sie po domach maszerujac przez miasto glownymi drogami. Nad ranem okolo godziny szostej spotkac mozna bylo jeszcze kilka spiewajacych ”Viva Espana”, ale jestem pewien, ze gdyby ostatnia kolejka ligowa odbyla sie w sobote, fiesta trwala by jeszcze dluzej. Z tak milymi wspomnieniami opuszczam Madryt i zachecam wszystkich do wyjazdu kiedys na ceremonie swietowania mistrzostwa ligi hiszpanskiej. Emocje gwarantowane, a koszt marginalny.

Obecnie, kilka dni po zakonczonym sezonie, wiele sie mowi o kontynuacji Fabio Capello na stanowisku pierwszego trenera oraz o jego mozliwym zastepcy Schusterze (obecnie Getafe). Moj znajomy Mario Gomez “Socio” , ktory prowadzi jeden z najbardziej znanych blogow o Realu Madryt, www.fansdelmadrid.blogspot.com , wystapil z petycja do Prezydenta Realu Madryt, Ramona Calderona z prośbą o nie popełnianie bledow sprzed lat i o nie zmienianie trenera po takim sukcesie (Dla przypomnienia zwolnienie Antica czy Del Bosque). Ich petycja znalazla juz ponad 7000 podpisów i zostala wspomniana w samej La Gazzetta dello Sport czy Radio Marca. Jeśli również chcecie aby Fabio Capello który z każdym klubem w którym pracował zdobywał mistrzostwo, został na kolejny sezon na Santiago Bernabeu podpiszcie ta petycję.

Z Pozdrowieniami dla wszystkich uzytkownikow www.bet1x2.net

Wojtek “Elgato”